Het mooie weer zorgt in het weekend voor spontane acties en de bekende zomerse gezelligheid. Lekker naar buiten, luchtige kleding, wijntje en natuurlijk BBQ. Mijn nichtje van 2 kleedt zich half uit, mijn neefjes zijn gezellig aan het ravotten. De oudste is ook nog aan het puberen. Als ze met de perziken aan het klieren zijn, merk ik op: “Jongens, perziken daar moet je heerlijk in happen; net doen alsof het tieten zijn”. Oh, zo een opmerking vinden ze wel wat. Mijn puberende neef lust dan nog wel zo een tiet. De jongste neef gaat maar handboogschieten. En kijk eens, je kunt het ook als dartpijl gebruiken. Lukt aardig maar alleen heb je wel van die grote gaten in het dartbord. Bellen we ook even met mijn moeder in Suriname en praten we over mijn naderende vakantie. Vraagt mijn moeder of ik met mijn vriend kom. Mam, begin jij nu ook al? Je weet toch dat ik geen vriend heb. Waarom denkt een ieder dat ik eenzaam ben? Je moest eens weten. Zelf m’n moeder wil me aan de man slijten, dus zegt ze dat ze me gaat uithuwelijken aan een Javaan. Ik moet er wel om lachen en zeg doe maar. Maar dan wel een aantrekkelijke rijke en die ook goed kan koken. Ja ook bij de vrouw gaat de liefde door de maag. En mijn vader moet dan maar dokken voor het feest en ook nog 4 koeien bieden. Zegt m’n zus: “Hoe zo je pa? Die vent waar je mee gaat trouwen moet maar zorgen dat hij de koeien levert.” Eigenlijk vind ik koeien te veel werk. Doe dan maar 4 geiten. Graag jonge geiten, die vind ik veel leuker. En zo gaat de lol nog even door.

Ja, we lachen erom en maken daar grappen over. Maar in India is uithuwelijken een normale zaak. In Suriname, nog niet zo lang geleden, was het gebruikelijk dat je binnen de Hindoestaanse cultuur werd uitgehuwelijkt. De wederzijdse ouders bekeken of de toekomstige partner wel goed genoeg was en voldoende middelen (als koeien, geiten of andere valuta) had om de partner te verzorgen. Ja, toen al wist men aardig de ruilhandel toe te passen. Vandaar dat bij een Hindu bruiloft je op de trouwkaart ziet dat het de ouders zijn die de uitnodiging doen en als signaal daarmee hun dochter/zoon weggeven. Tegenwoordig gaat het binnen deze families iets subtieler aan toe. De toekomstige partners worden al heel vroeg aan elkaar geintroduceerd, in de hoop dat ze elkaar wel leuk gaan vinden. En natuurlijk wordt dat door de ouders van harte en op allerlei manieren gestimuleerd. Uiteindelijk als er getrouwd wordt, is dat wel op “vrijwillige basis”. Echt sprake van uithuwelijken is er bijna niet meer. Wel wordt nog altijd de goedkeuring van de ouders gevraagd, en als die niet wordt gegeven, nou dan word je uit de familie verstoten! Nee grapje, dat is nu echt niet meer zo. Mijn grootvader mocht ook niet trouwen met het meisje waar hij op verliefd was. Dat is maar goed ook, want anders had hij mijn grootmoeder niet ontmoet. En was mijn vader, en daarna ik, ook niet geboren geweest. De Hindoestaanse cultuur zit vol tradities en symbolen. Vroeger als kind vond ik dit soort bruiloften (en let wel deze duurde wel 2 tot 3 dagen!) zo oersaai. Ik verstond en snapte het niet en het duurde me allemaal te lang. Ik kwam natuurlijk alleen voor het eten. Wat dat betreft blijf ik een rasechte Surinamer, en praten we altijd met 2 woorden: e-ten. Nu sta ik wat vaker stil bij de eigen cultuur, symbolen en hun betekenissen. En natuurlijk blijft het lekkere eten een bepaalde aantrekkingskracht hebben. Sowieso van alle culturen. Wat dat betreft ben ik toch een mooie moksie-metie (oftewel een mengelmoes). Of zoals mijn neefje zegt: we zijn een party mix.
De Javaanse cultuur kent ook zijn prachtige tradities maar in hoeverre hier daadwerkelijk sprake is van uithuwelijken weet ik eigenlijk niet. Bij de Javanen is mij dat nooit zo opgevallen. Misschien binnenkort mijn moeder maar hierover uithoren als ze me toch gaat uithuwelijken. Feit blijft wel dat binnen de eigen culturen zoveel mogelijk wordt getrouwd met iemand van dezelfde cultuur. Dat mijn vader uberhaupt toestemming kreeg van zijn ouders om een relatie met mijn moeder te beginnen is mij een groot raadsel! Misschien omdat ik op komst was? Maar volgens mijn moeder was dat het niet, want mijn vader zat haar al zeer lange tijd te versieren. En wat voor die tijd erg modern was, is dat ze ook nog eens 10 jaar gehokt hebben voor ze besloten te trouwen. Dat is toch wel bijzonder om als kind van 9 jaar getuige te zijn van het huwelijk van je ouders. Maar ja, 5 jaar later mocht ik getuige zijn van hun scheiding. En zo maak je in het leven van alles mee.

Weet je eigenlijk is uithuwelijken zo slecht nog niet. Het is niet echt empirisch bewezen, maar dit soort relaties eindigen bijna nooit in een scheiding. Je ziet dat bij partners die zijn uitgehuwelijkt andere normen belangrijker zijn dan de liefde. Wat niet wil zeggen dat er geen liefde binnen dit soort huwelijken zijn of kunnen ontstaan. Maar het huwelijk is op andere zaken gebaseerd dan op passie of hartstocht, het chemisch stofje wat de liefde veroorzaakt. Het fundament is veel steviger waardoor deze partners in moeilijke tijden elkaar makkelijker (onder)steunen. Men zegt niet voor niets dat je eerst vriendschap moet opbouwen en dan pas verliefd worden. Is de liefde over dan heb je nog altijd een mooie vriendschap om op terug te vallen, dan ware het omgekeerd het geval.