Ongemerkt val je in een patroon waarvan ooit was gezegd “never again”. Een sluipende virus die je langzaam laat meedeinen op een ritme die je oké vindt. Maar is het wel jouw ritme? Dingen (hoe klein of groot) laat je op z’n beloop, je stem wordt niet meer gehoord. En langzaam word je omhuld door die cocoon van leegte, van een onbekende in je lijf.

Al een paar weken doe ik m’n ding maar het voelt niet als mij, alsof ik niet echt leeft. En dan gebeurt er iets, een kleinigheidje. En alsof gestoken door een wesp, heb ik ineens weer tijd en bekijk opnieuw de gewone dingen in het leven. De natuur, de zon en de regen. Waarom was ik nu weer in Suriname? O ja, met passie en volle teugen genieten. Niet te hard werken en jezelf niet voorbij fietsen. Fietsen is sowieso iets wat het keurmerk levensgevaarlijk in Suriname draagt. Dus zie je het niet meer zitten dan is het advies ga fietsen. Anyway, fietsen doe ik niet meer. Nog wel met m’n benen in de lucht sporten, want dan is goed voor de 3 B’s spieren en het zitvlak. Oké waar was ik gebleven? Een gepassioneerd leven leiden. Enfin, dat leiden werd dus door die enge virus een maand lijden. Uit verveling sluit ik eindelijk mijn uit Nederland meegenomen mediacenter aan. Ik mis m’n boxen maar het geluid via de tv doet het prima. De volumeknop gaat beetje bij beetje omhoog. En ja het gepassioneerde ritme komt langzaam in me los. De voeten bewegen op de maat van de muziek en, Yes!, ik begin weer te leven. Twee uur lang ga ik los op de muziek. En kom ik langzaam weer tot mezelf. Wat muziek allemaal kan doen. Of is het de nieuwe maan die eraan komt? Nou ik weet het niet maar bij nieuwe maan moet je sowieso altijd loslaten wat niet werkt en nieuwe dingen ondernemen. Op pad gaan en nieuwe mensen ontmoeten. En met een nieuwe hairstyle zie ik de maand oktober helemaal zitten. Het sociale leven neemt ineens een spurt en ik voel me weer de oude Arsha met als motto rock the world! And it feels great.